Een telefoontje: Hallo, u spreekt met..., u doet toch aan stalling?
ik: Ja, dat klopt
mevrouw: Heeft u nog plek?
ik: Hmm, even denken: ja, ik heb nog 1 box beschikbaar
mevrouw: Ach, wat erg, dan wordt het niks
ik: Hoezo, wat bedoelt u?
mevrouw: Ja, ziet u, ik ben eigenlijk met spoed 4 boxen nodig, mijn paarden lopen nu nog op het land (in Drenthe, ik woon in Den Haag)en ik krijg een hele drukke periode in mijn werk en wil ze graag vertrouwd bij iemand stallen. Ik kwam op uw website en uw stal is precies wat ik zoek.
ik: Wat bedoelt u met spoed?
mevrouw: Eigenlijk aanstaand weekend, uiterlijk maandag, dinsdag.
ik: Mevrouw, vertel uw verhaal wat uitgebreider en tot hoelang zoekt u opvang
mevrouw: Ongeveer tot eind januari (hierna vertelt ze in het kort haar verhaal waarin ze onder meer vertelt opgelicht te zijn door een andere stalhouder)
ik: Mevrouw, wij zijn flexibel; ik moet even gaan bellen met een aantal mensen over wat zij met hun veulens gaan doen en ik moet overleggen met mijn dochter die ook een aantal boxen gebruikt.
Ik zal kijken of ik nog een oplossing kan bedenken.
mevrouw: Oh, dat zou fantastisch zijn! Wanneer kunt u mij laten weten of u plek heeft?
ik: Morgenavond.
mevrouw: Ik wacht op uw telefoontje; ik zal erg blij zijn als u toch nog plek heeft.
Na uitgebreid rekenen over de boxen, plannen, gesprek met mijn dochter besluiten we deze mevrouw te helpen en de 4 paarden op te vangen, dus bel ik haar de volgende avond.
In eerste instantie neemt ze de telefoon niet op, maar belt later terug.
mevrouw: Hallo, u had gebeld? Ik was net even in de paardenstallen. (ahum???, ze liepen toch buiten in Drenthe?)
ik: ja, dat klopt, ik belde in verband met uw telefoontje van gisteren; na veel rekenwerk hebben we besloten dat u de paarden mag brengen, voor onze jonge paarden moeten we dan nog een oplossing bedenken, maar we hebben nog wel even tijd voor ze uit de weide komen.
mevrouw: Fantastisch! Geweldig! Oh, wat ben ik blij. Ik ga gelijk aan het regelen want ik moet nog even vervoer zien te regelen voor hun, wanneer kan ik ze brengen?
ik: Mevrouw, wij zijn nu aan het schoonmaken met een viertal boxen, maar vanaf zaterdag kunt u de paarden brengen, dan zijn de boxen gereed voor uw paarden.
mevrouw: Wat geweldig, hartelijk dank.
ik: Wilt u zo vriendelijk zijn even van tevoren te bellen op welke dag u ze komt brengen?
mevrouw: Ja hoor; ik ga nu meteen nog aan het regelen en u hoort het zodra ik het geregelt heb.
Ik ben hartstikke blij dat u plek voor mijn paarden hebt!
En dit was de laatste keer dat wij deze mevrouw gesproken hebben; op zaterdag waren de boxen schoon en opgestrooid, maar er is niet gebeld en we hebben geen paard gezien.
Inmiddels is het dinsdag en hebben we 2x haar voicemail ingesproken, haar gevraagd ons terug te bellen, ook wanneer ze elders onderdak had gevonden, maar helaas, de mevrouw is van de aardbodem verdwenen.
Dus worden de boxen opnieuw ingedeeld en
hebben we nog steeds 1 box vrij.
Deze mevrouw en haar reservering staan niet op haar zelf; het afgelopen jaar hebben we al diverse malen dit soort "reserveringen" gehad en afspraken gemaakt wanneer mensen een te koop staand paard zouden komen kijken. Niemand van deze lui hebben we ooit op het afgesproken tijdstip gezien en van afbellen heeft niemand gehoord.
Ik vraag me zo langzamerhand dan ook echt af: Kan je een onbekende nog vertrouwen?